The Justice of Occupation

by Ra’anan Alexandrowicz

New York Times
January 24, 2012

Israel’s Supreme Court is the body that provides checks and balances to the country’s executive and legislative powers, upholding constitutional standards. Over the years the court has gained a reputation as one of the most judicially active, human rights-oriented courts in the world.

In the four decades since the 1967 Six-Day War between Israel and its Arab neighbors, the court has become a stage for an escalating conflict between two very different world views.

Israel is the only modern state that has held territories under military occupation for over four decades. It is also unusual for a nation to allow residents of territories under a military occupation to petition its Supreme Court and request intervention in acts of state.

Since the early years of the occupation, the Supreme Court has unwittingly found itself pushed into a corner time and again. Rather than functioning as the bastion of human rights that it was established to be, it has instead become the entity responsible for balancing the needs of a state engaged in a prolonged occupation with basic principles of democracy.

This Op-Doc expands on one of the themes explored in my new feature documentary, “The Law in These Parts,” and asks about the role of the Supreme Court in the legal underpinnings of the longest military occupation in modern times.

More

See the video

Η νομιμοποίηση της κυβέρνησης Παπαδήμου

του Νίκου Κ. Αλιβιζάτου

Καθημερινή
15 Ιανουαρίου 2012

Στις 10 του περασμένου Νοεμβρίου, το ένστικτο επιβίωσης, χάρη στο οποίο η Ελλάδα σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, αρκετές φορές στη νεότερη Ιστορία της, λειτούργησε και πάλι. Με αντανακλαστικά που εξέπληξαν ακόμη και τους πιο αισιόδοξους παρατηρητές των πολιτικών μας πραγμάτων, βουλευτές όλων των παρατάξεων -αλλά κυρίως της πλειοψηφίας- επέβαλαν τη «λύση Παπαδήμου». Μια λύση που, όπως φαίνεται, απεύχονταν οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων, για δικούς της λόγους η καθεμιά. Ετσι, με διόλου αμελητέο κόστος τη συμμετοχή στην κυβέρνηση εκπροσώπων του ΛΑΟΣ, απετράπη το μοιραίο. Δηλαδή η άτακτη χρεοκοπία, στην οποία είναι βέβαιο ότι θα οδηγούσε τη χώρα η διεξαγωγή εκλογών στις αρχές Δεκεμβρίου, ή ο εκ των ενόντων σχηματισμός άλλης μονοκομματικής κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος συμπλήρωσε προχθές δύο μήνες στην πρωθυπουργία. Αν και τα δύσκολα βρίσκονται ακόμη μπροστά του, το διάστημα αυτό είναι αρκετό για να βγάλει κανείς μερικά πρώτα συμπεράσματα:

Από τη μια, επικράτησε ένα αίσθημα καταλλαγής, κυρίως στην Αθήνα, αλλά και στις άλλες πόλεις της χώρας. Αν και δεν βρήκε ακόμη τον κανονικό ρυθμό της, η ζωή αρχίζει δειλά δειλά να επανέρχεται στο πολύπαθο Κέντρο. Και θέλω να πιστεύω ότι τα φιλόδοξα μέτρα που ανήγγειλε πρόσφατα ο δήμαρχος Αθηναίων δεν θα αργήσουν να αποδώσουν.

Με την καταλλαγή κατέβηκαν κάπως και οι τόνοι. Ο κόσμος, σε μικρότερες ή μεγαλύτερες παρέες, άρχισε να αναστοχάζεται και να κουβεντιάζει για τα βασικά. Ποτέ άλλοτε, τα τελευταία χρόνια, δεν μπήκαν στο τραπέζι τόσο βαθιά ριζωμένα στερεότυπα και αντιλήψεις. Παλιοί και νέοι έχουν χάσει τις βεβαιότητες άλλων εποχών και, φαινόμενο μοναδικό, ακόμη και οι πολιτικοί διαλέγονται.

Η στροφή αυτή είχε ως αποτέλεσμα μια ψυχραιμότερη αντιμετώπιση της κρίσης και των δεινών της. Η δικαιολογημένη αγανάκτηση την οποία προκάλεσε η μέγιστη αδικία της καλπάζουσας ανεργίας, και η λαίλαπα των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, δεν οδηγούν όπως πέρυσι σε μια καθολική απόρριψη των μέτρων του Μνημονίου. Γιατί συνειδητοποιείται όλο και περισσότερο ότι πολλά από αυτά έπρεπε να έχουν ληφθεί εδώ και χρόνια. Οδηγεί αντίθετα σε κινήσεις αλληλεγγύης για την ανακούφιση αυτών που πάσχουν πραγματικά (απολυμένοι, άστεγοι, άνεργοι προπάντων νέοι) και που, με την κρίση, ο αριθμός τους έχει εκτιναχθεί σε πρωτοφανή ύψη. Για πρώτη φορά από το 2004, το εθελοντικό κίνημα, με τόνο πατριωτικό και όχι ελεημοσύνης, έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις.

Σε όλα αυτά, όπως σημείωνε προ ημερών ο Αντώνης Τριφύλλης, ο «δωρικός» λόγος του «αντιπολιτικού» Παπαδήμου, συνέτεινε θετικά, αφού «υπονόμευσε» τον συναισθηματικό και εν τέλει «διχαστικό» λόγο των επαγγελματιών της πολιτικής. Αρκεί βέβαια να αρχίσει να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.

Η τελευταία αυτή παρατήρηση οδηγεί στο ζήτημα της νομιμοποίησης της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ως σήμερα, ήταν δεδομένη για τους παραπάνω λόγους. Τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα από τα «αντισυστηματικά» άκρα του πολιτικού φάσματος δεν ευσταθούν. Δείχνουν, αντίθετα, κραυγαλέα αποκοπή από την πραγματικότητα (για να μην πω και έλλειψη στοιχειώδους συνταγματικής παιδείας). Από εδώ και πέρα, ωστόσο, η νομιμοποίηση της κυβέρνησης Παπαδήμου θα εξαρτηθεί από την ικανότητά της να φέρει σε πέρας την κύρια αποστολή της: δηλαδή, να συμφωνήσει με τους δανειστές της χώρας για περικοπή του δημόσιου χρέους (PSI) και να συνάψει τη νέα δανειακή σύμβαση. Συνάρτηση της πρώτης, η δεύτερη είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να παραμείνουμε στο ευρώ. Και αυτό, την ύστατη τούτη ώρα, αποτελεί τον κεντρικό στόχο του έθνους.

Περισσότερα

The Struggle to Give the European Parliament Clout

Spiegel
January 12, 2012

As the weakest of the EU's three major institutions, the European Parliament has often been viewed as little more than a rubber stamp for the others. But Martin Schulz, the German Social Democrat who will become its president next week, plans to change that -- and he's not afraid of ruffling feathers in the process.

Two stars are blinking red on the indicator panel, signaling that the allotted speaking time has run out. Germany's Martin Schulz is already about two minutes over his limit, but he just keeps talking.

It's mid-December, and he's speaking about Europe's debt crisis and the future of the European Union. Schulz is taking advantage of his last appearance as the leader of the center-left Socialist group in the European Parliament to demonstrate to everyone gathered in the assembly hall in Strasbourg that few could come up with verbal zingers as strong as his. "The financial markets are driving a Ferrari, while the governments of Europe are puttering along behind on a bicycle," he says.

Schulz keeps on speaking, but he has nothing to fear as European Parliament President Jerzy Buzek, who is from Poland, lets him have his way. Without permission, Schulz has just about reached twice the limit of his speaking time when he finally starts wrapping it up. Then Buzek says into the microphone: "I have really been enormously patient."

On Tuesday, Jan. 17, the 56-year-old Schulz will replace Buzek as the president of the European Parliament. In the parliament, the usual procedure is that the two biggest parliamentary groups each get to choose the president for half of the five-year legislative period, with the office-holder being replaced after two-and-a-half years. Thus, Buzek, a member of the European People's Party (EPP), the alliance of Christian Democratic and conservative parties making up the largest faction in the parliament, will be succeeded by Schulz, the head of the Progressive Alliance of Socialists and Democrats (S&D), the second-largest faction.

More

«Πρέπει να τηρούμε τους νόμους;»

Ξενοφών Ι. Παπαρρηγόπουλος
Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας, Ιστορίας, Μεθοδολογίας και Θεωρίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
8 Δεκεμβρίου 2011

Περισσότερα

Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις τώρα, χωρίς αναθεώρηση

του Αντώνη Μανιτάκη

Καθημερινή
7 Ιανουαρίου 2012

Ο τόπος έχει ανάγκη -αποτελεί κοινό τόπο- από αλλαγές, από ριζικές αλλαγές, και κατά πρώτο και κύριο λόγο στις βασικές λειτουργίες του κράτους: στη Διοίκηση και στη Δικαιοσύνη. Απαιτούνται, ακόμη, επειγόντως, και ορισμένες καίριες, άμεσες, ενδεικτικές έστω, βαθιές τομές στο πολιτικό σύστημα, που δεν θα αγγίξουν όμως το πολίτευμα. Για να φανεί, έμπρακτα, ότι οι τωρινές πολιτικές δυνάμεις έχουν συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα των περιστάσεων, καθώς και την επιτακτική ανάγκη των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Και ότι είναι έτοιμες να ταπεινωθούν πολιτικά, να θυσιαστούν, προκειμένου να ανακτήσει το πολιτικό σύστημα ένα μέρος της χαμένης αξιοπιστίας του.

Δεν είναι δυνατόν ο ελληνικός λαός να υφίσταται εξαιτίας της κακοδιαχείρισης των δημόσιων οικονομικών τόσες και τέτοιες θυσίες, πρωτοφανείς σε ένταση και έκταση, που ωθούν εκατομμύρια ατόμων κάτω από τα όρια της φτώχειας, με μοναδικό αντάλλαγμα και δέλεαρ την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των αγορών, και το κομματικό κατεστημένο να μη δέχεται να θυσιάσει δεσμούς και αρμούς, αιωνόβιους, του πελατειακού συστήματος, που το στηρίζουν. Χωρίς έμπρακτη και εύγλωττη πολιτική ταπείνωση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτικός εξαγνισμός ούτε εξιλέωση.

Σε κάθε περίπτωση η ανάγκη των διαρθρωτικών αλλαγών, στο κράτος και στο πολιτικό σύστημα είναι και επιτακτική και άμεση. Δεν επιδέχεται αναβολή. Εχει άλλωστε, ούτως ή άλλως, ξεκινήσει η σχετική διαδικασία για τη Διοίκηση και τη Δικαιοσύνη, με νομοσχέδια που είναι έτοιμα, ορισμένα από καιρό ή είναι υπό ετοιμασία με τη συνδρομή της ομάδας ειδικών που συνέστησε ο Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η δυναμική των μεταρρυθμίσεων δεν μπορεί, πάντως, να περιμένει την όποια συνταγματική αναθεώρηση ούτε μπορεί να εξαρτά το περιεχόμενο ή την έκβασή της από αυτήν. Για πολλούς, προφανείς λόγους. Πρώτον, διότι η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης είναι χρονοβόρα και δυσκίνητη. Απαιτεί πολλούς τύπους, ειδικές πλειοψηφίες, αρκετές ψηφοφορίες, δύο φάσεις και επίπονες συναινέσεις. Και το σημαντικότερο δεν μπορεί, τυπικά, να ξεκινήσει πριν από το 2013 ούτε μπορεί να ολοκληρωθεί πριν μεσολαβήσουν εκλογές και αναδειχθεί, λίγα χρόνια αργότερα, Αναθεωρητική Βουλή. Εν των μεταξύ, μέχρι τότε, η χώρα ίσως και να έχει χρεοκοπήσει ή μόλις θα βγαίνει ασθμαίνοντας από την κρίση. Ποιος θα ενδιαφέρεται τότε για την Αναθεώρηση και τι να περιμένει από αυτήν;

Περισσότερα

Calling for a Convention

by Lawrence Lessig

American Prospect
January 4, 2012

To keep money from corrupting our democratic politics, we need constitutional change. No doubt lots can be done by statute alone—meaningful transparency rules, such as the Disclose Act, and small-dollar public funding, such as the Fair Elections Now Act. The Supreme Court, however, has all but guaranteed that these won’t be enough. Transparency by itself won’t build trust; public funding can only be voluntary; and independent expenditures are all but certain to swamp even the best reforms tolerated by the Court. If we’re ever going to get a Congress “dependent,” as James Madison put it in Federalist Paper No. 52, “upon the People alone,” and not “the Funders,” it is clear that Congress will need new constitutional authority.

Yet it is also clear that Congress won’t ask for this authority itself. The chance that this Congress, or any Congress elected in the current environment, could muster 67 votes in the Senate to alter Washington’s economy of influence is zero. Congress is the problem. Fixing itself is just one of the items on a very long list of things that it simply cannot do. A whole industry of influence depends upon preserving the status quo. For that industry, blocking change is child’s play.

At some point, we reformers must consider the one way the framers gave us to revise the Constitution when Congress itself is the problem. This is the Article V convention. If 34 state legislatures apply, then Congress must “call a Convention for proposing Amendments.” The product of such a convention is just that—proposals, not constitutional change. As with amendments proposed by Congress, those put forward by the convention become law only if ratified by 38 states. But the convention is the one path to making such proposals that Congress can’t easily control, and the one path that could create enough of a mandate to force Congress to act.

Liberals and conservatives alike fear a convention. That fear is fair. In the 223 years since our Constitution was ratified, we’ve never had a convention (though we’ve gotten close). It’s not even completely clear how one would be organized or how it would be controlled. But any remaining uncertainty must be viewed practically, with a clear eye to the political constraints that would cabin any amending process.

More

'Destroying Democracy': Hungarians Protest Controversial New Constitution

Spiegel
January 3, 2012

Tens of thousands of Hungarians took to the streets of Budapest on Monday night to protest the country's new constitution, which took effect on Jan. 1. The document, in combination with other recent laws, severely curtails the independence of the country's central bank and courts. Religious rights have also been slashed.

"Viktor Orban. Dictator!" read one sign. "Enough!" screamed another. "Hey Europe, sorry about my prime minister," said a third. And there were hundreds more on Monday night in Budapest as tens of thousands of people gathered in front of the city's famous opera house to protest against the country's controversial new constitution, which went into effect on Jan. 1.

"The prime minister took an oath to defend the constitution, but instead he overthrew it," said Laszlo Majtenyi, the former head of the country's media authority, at the rally. "Tonight, the Opera is the home of hypocrisy and the street the home of constitutional virtues."

The crowd gathered outside as inside Prime Minister Viktor Orban and other leading government officials celebrated the new Basic Law inside the opera. Hungarian President Pal Schmitt defended the document, saying that his countrymen should be proud of it. "The constitution was born of a wide consultation, building on national and European values," he said in a speech at the celebration. "Our Basic Law defines the family, order, the home, work and health as the most important, shared scale of values."

The passage of the new constitution marks the crowning achievement of Orban's center-right Fidesz party, 18 months into its rule. The party won 53 percent of the vote in the spring of 2010, resulting in 68 percent of the seats in parliament, enough to radically change Hungary's legal landscape. Since then, according to Kim Lane Scheppele, director of Princeton University's Program in Law and Public Affairs and a long-time observer of Hungary, Fidesz has passed 359 laws.

More

In Libya, Building the Rule of Law

by Sarah Leah Whitson

New York Times
December 29, 2011

When I first met Mustafa Abdel-Jalil, now the chairman of Libya’s Transitional National Council, in April 2009, he was the beleaguered justice minister in Muammar el-Qaddafi’s Libya, virtually the sole brave voice among senior officials demanding accountability from the country’s security services.

He had been brought in as a concession to the restive western city of Benghazi, where he was a judge for many years. Abdel-Jalil minced no words in denouncing the corruption of the Interior Ministry, which operated outside the law to detain and abuse Libyans with impunity. Commenting on the fledgling reforms under Qaddafi, he characterized Libya as a country “going through the difficult and painful pangs of birth.” Little did he know how utterly transformed Libya would find itself just over two years later.

Recently in Tripoli, I sat with Abdel-Jalil to discuss new priorities for Libya that would have been unimaginable in 2009. The challenges the new authorities face are daunting, starting with the need to gain control over thousands of men in dozens of independent militias. Libya swiftly needs to have a justice system running that can deal fairly with the crimes of today and of the past, and to rebuild basic institutions, atrophied over many decades of authoritarian rule.

Government officials recognize the need to give the anti-Qaddafi fighters, widely regarded as heroes, a reason to give up their arms.

The transitional council is discussing plans for a massive program of training, jobs, education, loans and compensation. But this commendable initiative will require time and substantial funds. Meanwhile the council shouldn’t wait until it has full command over the militias to assert its authority over the more than 5,000 detainees those militias are holding, outside any jurisdiction of Libya’s laws or justice system.

More

The 9th Circuit’s proper call on bone marrow donations

by George Will

Washington Post
December 29, 2011

The U.S. Court of Appeals for the 9th Circuit is famously liberal and frequently reversed. Recently, however, a unanimous three-judge panel of this court did something right when it held that bone marrow donors can be compensated. In effect, it revised a law, the National Organ Transplant Act (NOTA) of 1984, because of a medical technique developed since then.

Was this “judicial activism” — judges acting as legislators, imposing social policies they prefer? Or was it proper judicial engagement — performance of the judicial duty to ensure that the law is applied in conformity with the actual facts of the case? Herewith an example of a court’s conscientious application of law in light of a pertinent change — a technological change — in a medical sphere the law regulates.

NOTA made it a felony to sell human organs for transplants. This codified two moral judgments. One is that there is wisdom in an instinctive repugnance about the commodification of the human body, or at least of body parts that are not renewable. The other judgment is that a market for organs — offering perhaps $50,000 for a kidney — would usually, and troublingly, involve affluent people buying from low-income people whose consent is influenced by their neediness.

Here, however, is another moral dilemma resulting from NOTA’s codification of moral impulses: Potentially deadly blood diseases strike tens of thousands of Americans each year. For example, of the 44,000 who will be diagnosed with leukemia, including 3,500 children, half the adults and 700 of the children will die from it. Nearly 3,000 Americans die of various blood diseases because they cannot find matching bone marrow donors. Compensation would substantially increase the number of lifesaving donors. Unfortunately, NOTA classifies as an organ the bone marrow that is the source of lifesaving stem cells that generate white and red blood cells, and platelets.

The 9th Circuit panel ruled this month that a new medical technique has made the phrase “bone marrow transplant” anachronistic. When NOTA was written, extracting bone marrow involved a protracted, painful and risky semi-surgical procedure in which long needles were inserted into the hip bones of anesthetized donors.

More

Interview with Ex-German High Court Justice: 'It Is a Mistake To Pursue a United States of Europe'

Spiegel
December 28, 2011

In an interview conducted as he heads into retirement, German Constitutional Court Judge Udo Di Fabio explains why he believes the high court's recent decisions on the European Union will not necessarily hinder further European integration and how he believes debates over possible changes to Germany's constitution to strip power from Karlsruhe are "phoney."

The Lisbon Treaty, which went into effect on Dec. 1 2009, represents the last major reform of the structures of the European Union. Germany's Federal Constitutional Court subsequently issued a landmark decision on the treaty, authored by Judge Udo Di Fabio, which stated that the Treaty conformed with Germany's constitution. Nevertheless, the court also underscored that the parliament in Berlin must have greater participation in decisions made by the country at the EU level. Many politicians and journalists believe the ruling could hinder a future deepening of European integration.

In an interview with SPIEGEL, Di Fabio discusses why he believes the Lisbon ruling isn't nearly as critical of the EU as some have interpreted and why strong democratic states are essential to a continuing integrated Europe.

SPIEGEL: Professor Di Fabio, you were the German Constitutional Court's expert on Europe and the author of the controversial decision on the Lisbon Treaty, which has governed the workings of the European Union since 2009. Will politicians in Berlin heave a sigh of relief now that you are retiring from the court?

Di Fabio: I can't imagine that they will. A chamber of the Constitutional Court is a collective decision-making body. You shouldn't overestimate the power of a single judge.

SPIEGEL: Does the government still have to fear that the court in Karlsruhe will put the brakes on European integration?

Di Fabio: I don't think that the Constitutional Court stands in the way of integration efforts. In many respects the court has even strengthened Germany's position.

SPIEGEL: But your president, Andreas Vosskuhle, only recently said with regard to further integration steps that the scope of Germany's constitution, the Basic Law, had been "largely exhausted."

Di Fabio: I think such statements concern sweeping transfers of responsibilities that are currently not up for debate.

More

Σύνταγμα, δικαιώματα, δημοκρατία, γράμμα κενό

του Χρήστου Ζέρβα

Ελευθεροτυπία
17 Δεκεμβρίου 2011

Η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο επίσημος σύμβουλος της κυβέρνησης στα θέματα αυτά, επεσήμανε με πρόσφατη ανακοίνωσή της πως τα ατομικά-κοινωνικά δικαιώματα και η δημοκρατία κινδυνεύουν σοβαρά από τα συνεχή δημοσιονομικά μέτρα των τελευταίων δύο ετών. Πριν ξεσπάσει η θύελλα της οικονομικής κρίσης, όσοι μάχονταν υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντιμετωπίζονταν με συγκατάβαση αλλά και διάχυτη δυσφορία. Είχε προηγηθεί η βαριά δεκαετία της αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας, όπου οι κυβερνήσεις θυσίαζαν με άνεση στο βωμό της «ασφάλειας» πολλές κατακτήσεις του μεταπολεμικού κράτους δικαίου (τρομονόμοι, εκτεταμένη επιτήρηση και καταστολή).

Τώρα, εν μέσω κρίσης, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται ως είδος πολυτελείας και μάλιστα εν ανεπαρκεία. Οποιος ασχολείται με τέτοια θέματα, τη στιγμή που απειλείται ευθέως η ίδια η επιβίωση των ανθρώπων, χαρακτηρίζεται σήμερα περίπου «γραφικός». Είναι γεγονός ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του νεοτερικού καπιταλισμού δεν έχουν τυπικά καταργηθεί, παραμένουν ουσιαστικά όμως ένα κενό περιεχομένου γράμμα. Δυστυχώς αυτό θεωρείται από τη mainstream καθεστωτική διανόηση ως κάτι φυσιολογικό.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο σύνολο της εικόνας. Οι θεσμοί λειτουργούν τυπικά μέσα εκεί, όμως η Δημοκρατία είναι απ' έξω. Μια σειρά από «μεταρρυθμίσεις» στην οικονομική και πολιτική ζωή έχουν μετατρέψει τα Συντάγματα, από καταστατικούς χάρτες δημοκρατικής λειτουργίας των ευρωπαϊκών χωρών, σε «λάστιχο» που προσαρμόζεται μόνο στις ανάγκες της «αγοράς».

Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ωστόσο την πάγια κριτική, η οποία «βλέπει» τους θεσμούς ως εργαλεία χειραγώγησης της κοινωνίας και ταύτισής της με τα συμφέροντα μιας μικρής ολιγαρχίας που ασκεί την ηγεμονία. Οι ευρωπαϊκές συνθήκες δικαιωμάτων, τα εθνικά Συντάγματα, τα κοινωνικά δικαιώματα (απόρροια του σοσιαλδημοκρατικού συμβιβασμού) δεν ακυρώνονται στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Περισσότερα

Mr. Gingrich’s Attack on the Courts

New York Times
Editorial
December 10, 2011

In any campaign season, voters are bound to hear Republican candidates talk about “activist judges” — jurists who rule in ways that the right wing does not like. But Newt Gingrich, who is leading in polls in Iowa, is taking the normal attack on the justice system to a deep new low.

He is using McCarthyist tactics to smear judges. His most outrageous scheme, a plan to challenge “judicial supremacy,” has disturbing racial undertones. If he is serious about his plan, a President Gingrich would break the balance of power that is fundamental to our democracy.

The plan’s centerpiece is an attack on the landmark 1958 ruling in Cooper v. Aaron, in which the Supreme Court reaffirmed that Arkansas had a duty to follow federal law. The governor had contended he was not bound by the court’s call for desegregation in Brown v. Board of Education. He ordered the National Guard to bar nine African-American students from Little Rock’s Central High School, causing violence and disorder.

For the first time in the court’s history, all nine justices individually signed the unanimous opinion. They did so to stress that the “chaos, bedlam and turmoil” caused by the governor’s refusal to obey the law was “intolerable.” Unless the court acted as the final arbiter about the Constitution’s meaning, as Marbury v. Madison instructed, chaos would prevail. It was one of the court’s most important decisions. In Mr. Gingrich’s twisted view, Congress and the executive branch have for too long cowered before the court.

More

Who is undermining Israeli democracy?

by Jonathan Rosenblum

Jerusalem Post
December 9, 2011

In order to fully appreciate the absurdity of Court President Dorit Beinisch’s charge that even the most minimal changes in Israel’s method of judicial selection represent an attempt to undermine “the democracy upon which our society rests,” one need only know one fact: Israel’s method of judicial selection is absolutely unique in the democratic world.

No other system gives so much power to sitting Supreme Court justices to choose their future colleagues and successors. Only India among the world’s democracies also gives sitting justices a role in the judicial selection process. Are all the rest, then, not really democratic? Even by Israeli standards the claim of the unique wisdom of our system reflects a remarkable degree of hubris.

In truth, it is the Supreme Court itself that represents the greatest challenge to Israeli democracy. Richard Posner, considered by many the most brilliant living American jurist, defines democracy as “a system of governance in which the key officials stand for election at relatively short intervals and are thus accountable to the citizenry.” Judicial review, in which courts strike down statutes or substitute their policy judgments for those of elected officials or their delegates, is thus in inherent tension with representative democracy so defined.

To minimize that tension, Alexander Hamilton argued in The Federalist Papers that the judiciary must remain “the least dangerous branch,” with no power over the purse or sword. Retaining the status as the least dangerous branch, wrote the great constitutional scholar Alexander Bickel in his seminal book of that name, requires justices to exercise restraint and avoid entering into the realm of politics and making decisions based on their own personal values.

Beinisch’s mentor, former court president Aharon Barak, completely rejected any such restraint. He abandoned traditional doctrines of judicial restraint – standing and justiciability – famously declaring that “everything is justiciable,” including troop deployments in wartime, and permitted any citizen who objected to a particular governmental decision to bring a suit directly to the High Court of Justice. He boldly usurped traditional legislative prerogatives – for instance, appointing a commission to consider the issue of road closings on Shabbat nationwide.

As Prof. Ruth Gavison and many others have argued, the Israeli Supreme Court determines national “norms” to a degree without parallel in the Western world. Former court president Moshe Landau accused the court under Barak of having taken on the role of Platonic Guardians, “a role that they are utterly incapable of fulfilling and for which they have no training.”

More

Would You Kill One Person to Save Five? New Research on a Classic Debate

by John Cloud

Time
December 5, 2011

Imagine you are a train-yard operator who sees an out-of-control boxcar running down a track that five workers are repairing. The workers won't have time to get out of the way unless you flip a switch to change the car to another track. But another worker is on the second track. You have just seconds to make a decision: let the five workers die — or kill the one. What do you do?

This dilemma is a famous philosophical conundrum that was originally called the "trolley problem." Now a team from Michigan State University's psychology department has used virtual-reality technology to test how we respond psychologically and physiologically when faced with this problem.

The two opposing philosophical approaches to the trolley problem are the utilitarian one (kill one guy in order save the others) and the do-no-harm approach (let God or nature take its course, but don't make an active choice to kill another person).

In many years of surveys, the vast majority of people — usually about 90% — have chosen to kill the one and save the five. But until now, there's never been a study examining how people would react in a lifelike setting with real-looking potential victims.

In the Michigan State study, led by psychologist David Navarette, the 147 participants made their choice while wearing a head-mounted virtual-reality device that projected avatars of those who could die. (Watch a simulation here.) One chilling factor of the test: the potential victims were screaming as the boxcar approached.

More

See more about the project

Γκαζώνω και δεν πληρώνω

του Στράτου Παπαδημητρίου

Τα Νέα
29 Νοεμβρίου 2011

Αν υπάρχει ένας χώρος όπου καθρεφτίζεται ανάγλυφα η παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας, αυτός είναι ο δρόμος και το πεζοδρόμιο. Το πώς οδηγούμε, πώς συμπεριφερόμαστε ως οδηγοί και πώς η πολιτεία αντιμετωπίζει τις σχετικές παραβατικές συμπεριφορές είναι ενδεικτικά για το τι συμβαίνει και στους άλλους τομείς της κοινωνίας.

Κατ' αντιστοιχία με το χρέος και τα ελλείμματα, είναι γεγονός ότι κατέχουμε μία από τις πρώτες θέσεις, αν όχι την πρώτη, στην Ευρώπη στα τροχαία δυστυχήματα σε σχέση με τον πληθυσμό μας, παρά τον ισχυρισμό ότι είμαστε πολύ καλοί οδηγοί. Ακόμη και η σημαντική μείωση κατά 15% των ατυχημάτων του πρώτου εξαμήνου του 2011 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2010 οφείλεται περισσότερο στη μείωση των διανυόμενων χιλιομέτρων.

Για την κατάσταση στους δρόμους και στα πεζοδρόμια ευθυνόμαστε όλοι μας. Την πιο σημαντική ευθύνη έχει βέβαια η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση, με την απουσία συστηματικής εκπαίδευσης από τα σχολικά χρόνια, την παραβίαση βασικών κανόνων σήμανσης και συγκοινωνιακής τεχνικής, την πλημμελή συντήρηση, τη διαχρονική ελλιπή αστυνόμευση... Αλλά εξίσου σημαντική ευθύνη έχουμε και όλοι εμείς ως οδηγοί και ως πολίτες.

Στον δρόμο οφείλουμε να συμβιώνουμε όλοι αρμονικά τηρώντας τους κανόνες που εμείς έχουμε θέσει. Δυστυχώς, αντί γι' αυτό, συνήθως ισχύει το δίκαιο του ισχυροτέρου (κατά σειρά: φορτηγά, λεωφορεία, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, ποδήλατα, πεζοί). Είναι εξάλλου αξιοπερίεργο το ότι, ενώ σε διάφορες χρονικές στιγμές οι ρόλοι μας αλλάζουν - οδηγός τη μία, πεζός την άλλη -, όταν επιστρέφουμε στον ρόλο του ισχυροτέρου ξεχνάμε τις αρνητικές εμπειρίες που είχαμε με την προηγούμενη ιδιότητα. Μπορεί δηλαδή να διαμαρτυρόμαστε για την έλλειψη πεζοδρομίων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα παρκάρουμε μπροστά σε στάση λεωφορείων αν δεν βρίσκουμε χώρο αλλού. Ομοίως φερόμαστε και στο πλαίσιο της οικονομίας. Μπορεί, π.χ., ως πελάτες να μη μας αρέσει όταν κάποιος εστιάτορας δεν μας δώσει απόδειξη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι περισσότεροι θα είχαμε πρόβλημα να διαπραγματευτούμε την τιμή χωρίς απόδειξη με τον ηλεκτρολόγο αν αυτό μας ωφελούσε ή να αποκρύψουμε κάποιο δικό μας εισόδημα αν ήταν δυνατό.

Περισσότερα

German Constitutional Court at Risk of Losing Power

Spiegel
November 29, 2011

Some see Germany's Federal Constitutional Court as as a guardian of democracy in the euro crisis, others see it as an obstacle to rescuing the currency. Now members of Chancellor Merkel's ruling conservatives want to lessen its power by amending the constitution -- to remove its jurisdiction over European issues.

German Federal Constitutional Court judge Udo Di Fabio only has a few weeks to go before he retires on Dec. 19. The former governor of the western state of Saarland, Peter Müller, was elected as his successor by the Bundesrat, Germany's upper legislative chamber representing the interest of states, last Friday.

But before he leaves, di Fabio, responsible for European issues at Germany's highest court, will have to finalize two sensitive rulings. His panel of judges will deliberate on Tuesday and Wednesday this week on two complaints submitted by the Bundestag, the federal parliament, affecting the relationship between the parliament and the government.

The judges must decide how heavily members of parliament are to be involved when the government once again tries to rescue Europe.

But behind the scenes, much more is at stake: the loss of power of the Constitutional Court in itself. The government and the court are locked in one of their biggest power struggles to date. One judge at the court described it as a "latent constitutional crisis." The government, he said, was trying to free itself of the restraints imposed on it by the constitution, and by the court.

The president of the court, Andreas Vosskühle expressed it a little more cautiously. The perception of his court was at present, he said "ambivalent in parts."

On the one hand, the court had been credited for ensuring that European unity remained on a secure legal and democratic footing, he said. But on the other hand, it "is seen by some as an obstacle in overcoming the current crisis."

More

Ευρωπαϊκή ή εθνική δημοκρατία;

του Π.Κ. Ιωακειμίδη

Τα Νέα
18 Νοεμβρίου 2011

Τα όσα (τραγικά και κωμικά) συνέβησαν τις τελευταίες μέρες στη χώρα γύρω από τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) και το «πακέτο στήριξης» (ανακοίνωση δημοψηφίσματος και ματαίωσή του, απαίτηση γραπτών εγγυήσεων σεβασμού των δεσμεύσεων και οι αντιδράσεις που προκάλεσε) αναδεικνύουν ένα θεμελιακό πρόβλημα του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος. Το πρόβλημα αυτό έγκειται στο γεγονός ότι ενώ οι καίριες αποφάσεις οικονομικής πολιτικής λαμβάνονται σε επίπεδο ΕΕ από τα όργανά της (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, Συμβούλιο Υπουργών, Eurogroup, κ.ά.) η νομιμοποίησή τους πρέπει να γίνει σε εθνικό επίπεδο, από τα εθνικά πολιτικά συστήματα και τους θεσμούς δηλαδή. Εδώ έχουμε μια βασική αντίφαση και ασυμμετρία. Εχουμε με άλλα λόγια ένα ευρωπαϊκό σύστημα λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης πολιτικής, αλλά δεν έχουμε ευρωπαϊκή δημοκρατία. Η δημοκρατία παραμένει εθνική δημοκρατία που λειτουργεί στο πλαίσιο των εθνικών κρατών - μελών με τους επιμέρους κανόνες που ορίζει η συνταγματική τάξη των κρατών - μελών. Το φαινόμενο αυτό συνιστά τη βασική εκδοχή του περίφημου «δημοκρατικού ελλείμματος» σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) και η άμεση εκλογή των μελών του από το εκλογικό σώμα το οποίο (υποτίθεται) θα κάλυπτε και θα ακύρωνε το «έλλειμμα» αυτό, δεν μπόρεσε να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο (και σε σημαντικό βαθμό δεν του επιτρέπει να πράξει κάτι τέτοιο). Δεν μπόρεσε να συνδέσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς με την ευρύτερη ευρωπαϊκή κοινωνία. Από μια άλλη πλευρά, η ανάληψη της πρωθυπουργίας σε Ελλάδα και Ιταλία από κατά βάση τεχνοκράτες (υψηλού κύρους και ικανοτήτων - Λ. Παπαδήμο και Μ. Μόντι αντίστοιχα) έχει επίσης ανοίξει μια συζήτηση για τη σχέση ευρωπαϊκού συστήματος και εθνικών δημοκρατικών συστημάτων.

Περισσότερα